بلوط

اینجا حال خوبی‌ دارد. از هر طرف که بروی به نخل و اقیانوس می‌رسی. آفتاب همیشه سر می‌زند. یک شب هم تا صبح‌ باران بارید. حال آدم خوب می‌شود راه می‌رود توی این سبزی و زردی و نیلی.
هفته اول ترسیده و وحشت‌زده بودم. اینهمه حجم خواندن، آنهم دوباره سر و کله زدن با کلمات و مفاهیم تازه که اگر آدم بخواهد معنی هرکدامشان را پیدا کند،‌ هیچ وقت به آخر کتاب نمی‌رسد؛ آدم‌های تازه که هنوز نمی‌دانی چقدر می‌شود اعتماد کرد، چقدر باید جلو رفت و چقدر می‌توانی بپرسی ازشان. اما تا حالا که همه خوب بوده‌اند. خودشان داوطلب می‌شوند که به نوشته‌های من قبل از کلاس نگاه کنند و در طول هفته تقریبا هر شب جمع می‌شویم و می‌پزیم و می‌خوریم و می‌کشیم و حرف می‌زنیم. سال‌ بالایی‌ها و استادها هم خوبند. تقریبا همه مرا به شام یا ناهار دعوت کرده‌اند. سه تا کلاس دارم که یکی عربی پیشرفته است، که چون به سرم زده تابستان بروم کشور عرب زبان زندگی کنم دارم می خوانمش وگرنه برداشتنش لازم نبود. یکی دیگر معرفت‌شناسی و هنر تدریس در فمنیسم است و سومی هم اسمش است دوباره فکر کردن با فوکو که خواندن کتاب‌هایش است و برخی کتاب‌ها که در مورد کتاب‌هایش نوشته شده. متوسط خواندن، هفته‌ای تقریبا هزار صفحه است. عربی هم وقت زیادی می‌گیرد. برای حل تمرین‌هایش باید ویدیو نگاه کنم.
من که آدم ورزش‌کردن روزانه نیستم و از بوی این سالن‌های ورزش بیزارم، بالاخره در سن سی‌سالگی دارم شنا یاد می‌گیرم. استخرهای سرباز خوبی دارد این دانشگاه و البته تیم‌های ورزش‌های آبی خوب. کاملا شبیه استریوتاپش است. خیلی از بچه‌های با تخته موج سواری می‌روند سرکلاس و در فاصله بین کلاس‌های لب ساحل‌اند. تقریبا هر تفریحی یک سرش به آب وصل است. این بود که دیگر باید یاد می‌گرفتم. حالا که هر روز می‌روم و فعلا یاد گرفته ام که چطور نفس و حرکت دست و پا را با هم تنظیم کنم. سی متر هم شنا کردم دیروز که رکوردم بود. معلمم هم در تیم واترپولوی مدرسه است و یک وقت دیدی واقعا رفتم شنا را به صورت حرفه‌ای ادامه دادم.
از تنها زندگی‌کردن لذت خوبی می‌برم. در شش سال گذشته هیچ وقت تنها نبودم و این اواخر از تنهایی می‌ترسیدم. اما الان فکر می‌کنم اصلا قصد ندارم حالا حالاها این تنهایی را خرابش کنم. به باغچه هنوز نرسیده‌ام. بزرگ است و می‌شود سبزی‌کاری جدی کرد، اصلا به تقلید از کاخ سفیدی‌ها
دلم می خواهد برای تعطیلات بروم یک جای تازه که هیچی ازش نمی‌دانم. پرو یا شیلی شاید.

کنار استخر یک زمین فوتبال است. امروز که برمی‌گشتم دیدم مسابقه دارند. مسابقه فوتبال زنان بود: زنان میان‌سال و شاید هم پیر. میانگین (حدسی من) پنجاه و شصت بود. بعضی‌ها هم بیشتر بودند شاید. با آنکه آبکشیده و خیس بودم، رفتم نشستم روی نیمکت‌ها و یک ربعی مسابقه را تماشا کردم. روحم روشن شد.

نمی‌دانم چرا آدم‌ها از افسردگی‌شان نمی‌نویسند. منظورم در این غروب پاییزی دلم‌ گرفته است، نیست. بیماری افسردگی منظورم است که انگار ما هیچ وقت جدی‌اش نمی‌گیریم. همیشه فکر می‌کنیم خودش آمده و می‌رود و جالب است برای یک سردرد ساده به سراغ جعبه داروهایمان می‌رویم تا زودتر تمام شود.
این روزها، که تنها هستم، گاهی فکر می‌کنم اگر حال و روزم حال و روز پاییز پارسال بود اصلا من اینجا بودم؟ بعد به عقب بر می‌گردم. چند وقت حالم بد بود؟ از کی مریض شده بودم؟ یا مریضم؟ تا وقتی یادم است حالم همانطور بود و من دیگر فکر می‌کردم طبیعی است. یادم است پارسال با دوستی سفر می‌کردم و هر روز باید ساعتی گریه می‌کردم. این که می‌گویم «باید» واقعا باید بود. در جواب دوستم که هاج و واج مرا نگاه می‌کرد و دنبال خطای احتمالی خودش می‌گشت، می‌گفتم گریه طبیعی‌ترین اتفاق زندگی هر آدم است. بعد پیش خودم فکر می‌کردم چطور ممکن است این آدم اینهمه روز گریه نکند. واقعا گریه بخشی از زندگی هر روز بود.
حالا که برمی‌گردم و نگاه می‌کنم می‌بینم این ساعت‌ها در تخت نشستن و به هر بهانه‌ای خوابیدن و گریه کردن و پرخاش‌گری و استرس دایم و عجله برای چیزی که نمی‌دانستی چیست و عدم قرار در هیچ‌جا، همه بخش‌هایی از آن بود.
یک دوره‌ای می‌گفتم فصلی است. بعد فصل تمام می‌شد می‌گفتم به خاطر حجم درس و کار است. به خاطر روابط قاطی و سردرگمی‌های عاشقانه است، به خاطر نگرانی برای پدر و مادر و خواهر و برادر است، به خاطر تقاضانامه‌های دانشگاه‌ است. به خاطر استرس قبول نشدن،‌ پول نداشتن، سفر رفتن یا نرفتن و به خاطر هزار و یک چیز دیگر است و منتظر بودم. همیشه منتظر بودم که مقاله‌ام تمام شود،‌ ترم تمام شود، فصل تمام شود،‌ فلان آدم را از زندگی برانم، با فلانی قطع رابطه کنم بدون هیچ توضیحی و … چرا هیچ‌کس به من نگفت؟ من که به خیال خودم این همه دوست‌ و رفیق دور و برم هست،‌ چرا هیچ‌کس نفهمید که مشکل من جدی است، خیلی جدی است؟ ما اصلا می‌دانیم کدامیک از دوستان‌مان افسرده‌اند؟ شاید هم آنقدر خوب نقش بازی می‌کردم که هیچ‌کس نمی‌فهمید. چند نفر را در طول این مدت، که کم هم نبود و عمرش به سال‌ها می‌رسید،‌از خودم رنجاندم؟ توضیح ندادم و رفتم؟ چندتا از رابطه‌هایم را فقط به خاطر استرس خراب کردم؟
درس تمام شد، کار خوب داشتم، سفر می‌رفتم. پول داشتم. در دانشگاهی که همیشه آرزویش را داشتم بین فقط سه نفری شدم که امسال قبولشان کرده، (بماند که تمام تقاضانامه‌های دانشگاه را با هق هق گریه پر می‌کردم) رابط‌های عاشقانه خوب داشتم، پدر و مادر مستقر شدند و …همه بهانه‌های این سال‌ها تمام شده بود، اما من دیگر آنقدر حالم بد بود که حتی از تخت نمی‌توانستم بیرون بیاییم. هنوز هیچ‌کس به من نمی‌گفت تو چه‌ات شده؟ شاید مریض باشی.
دروغ چرا. گاهی خواننده‌های وبلاگم به من ایمیل می‌زدند و می‌گفتند که این چیزهایی را که می‌نویسی خوب نیست. شاید افسرده باشی. دکتر رفتی؟ خوب یادم است که یک روز از خانمی در کانادا ایمیل گرفتم که دکتر بود و به من تاکید کرده بود که حتما بروم پیش تراپیست یا روانپزشک. جدی‌اش نگرفتم،‌ نه اینکه ندانم افسردگی بیماری جدی است، فکر نمی‌کردم خودم مبتلایش باشم. فک می‌کردم «گذری» است. گذری که سال‌ها بود در من مانده بود و گذر نمی‌کرد.
شب تولدم بود. اسفند پارسال. قرار بود برویم شام بیرون. نمی‌توانستم از تخت بیایم بیرون. صبح آن‌روز، مامور پست، یک گلدان گل داده بود دستم و من حتی صبر نکرده بودم که برگه‌اش را امضا کنم. نشستم و شروع کردم به گریه. مامور پست شاید فکر کرده بود اشک خوشحالی است. از تخت آمدم بیرون. از همه لباس‌هایم بدم می‌آمد. گفتم با پیژامه می‌آیم. هیچی نگفت. گفت پس مجبوریم برویم یک جای دیگر. گفتم من فقط سالاد می‌خورم. بعد گفتم نمی‌آیم. بعد همانجا جلوی در کمد لباس‌ها نشستم و گریه کردم. مرا برد و صورتم را شست. اینبار تا وسط هال رفتم و باز زدم زیر گریه. حالا او می‌گفت که ولش کن اما من می‌گفتم که نه. باید برویم. یک بار هم توی ماشین گریه کردم. خیلی بد بود. شب خیلی بدی بود. خیلی بد.
نمی‌دانم اگر یکی از دوستانم از تجربیات افسردگی خودش نمی‌گفت و از دوا و درمانش، اصلا من آیا سراغ دکتر می‌رفتم یا نه. اما هرچه بود، آنقدر حالمان شبیه هم بود که بالاخره فردای روز تولدم، رفتم دکتر. دکتر عمومی خودم و نه روانپزشک. بیمه هم نداشتم. پول ویزیت را نقد دادم. پول داروها را هم. فکر می‌کردم چقدر گران اند، اما الان فکر می‌کنم این حال من این روزها چند می‌ارزد؟
بهتر شد. هر روز بهتر شد. کنار قرص‌های اصلی، یک دارویی هم برای برگرداندن قوای جنسی تجویز کرد. مدت‌ها بود فکر می‌کردم هر سکسی تجاوز است. چوب خشکی بودم و فقط می‌خواستم تمام شود. مدت‌ها بود خودم هوس تن نکرده بودم. نقشش را بازی می‌کردم. خیلی خوب بازی می‌کردم. انگار دوباره بالغ شدم. خودم را دوست داشتم. چند سال بود که از خودم و تنم متنفر شده بودم؟ چند بار موقع گریه گفت بودم که گریه می‌کنم چون از خودم متنفرم؟ یکی باید خوب یادش باشد.
گریه‌، هایی که «هرکس باید به طور طبیعی در روز مدتی را به آن اختصاص می‌داد» قطع شدند. خودم باورم نمی‌شد. این بخشی بود که گاهی هنوز هم فکر می‌کنم واقعیت ندارد. سال‌ها بود و من گریه هماغوشی هرروزه داشتیم. با دوستانم، با خواهرم، با پدر و مادرم مهربان‌تر شدم. حالا دیگر یک ساعت بعد از یک جا رفتن نمی‌گفتم برویم، برویم. برای اینکه حرف رفتن نزنم،‌ تا خرخره مشروب نمی‌خوردم. راه می‌رفتم. برنامه سفر می‌چیدم. دیگر نگران زندگی ده سال آینده نبودم. سررسید دو سالانه‌ام را انداختم دور. حالا دیگر من قرار نبود بدانم که سوم آپریل سال بعد قرار است کجا باشم. حتی نمی‌دانم فردا ممکن است کجا باشم. چقدر رها شدن از این سررسید و نگرانی برای سال‌هایی که هنوز نیامده اند و اصلا معلوم نیست تو باشی که آمدنشان را ببینی یا نه،‌ خوب بود. خوب است.
بعضی‌ها می‌گویند اگر وابسته شوی چه؟ یا آیا مطمئنی که این حالت‌ «واقعی» است. نمی‌دانم. جواب هیچ‌کدام هم برایم مهم نیست. فقط می‌دانم نمی‌خواهم برگردم به آن روزها. الان تصورشان هم تاریک و ترسناک است. واقعیت مگر غیر از چیزی است که در آن زندگی می‌کنیم؟ واقعیت هیچ‌کدام ما یکسان نیست. فکر می‌کنم افسردگی خیلی جدی است. خیلی. خیلی. ما نمی‌شناسیمش و از گفتن اسمش هم فرار می‌کنیم. این وسط دوستان و عزیزانمان هم هستند. حال‌شان را تشخیص نمی‌دهیم. فکر می‌کنیم آن روز از «دنده چپ» بلند شده‌اند، پریود‌اند،‌ یا گاهی بهشان برچسب «مودی» بودن می‌زنیم. فکر می‌کنیم باید بگویم. هنوز از خودم سوال می‌کنم که چرا از بین اینهمه آدم کسی به من چیزی نگفته بود؟

پدر شده. سه سال است که ازدواج کرده‌اند و خانمش بچه می‌خواسته. او هم مخالفتی نداشته و،‌ به قول خودش اصلا فکر نمی‌کرده که بچه‌دار شدن آمادگی پدر را هم لازم دارد. می‌گفت که همیشه فقط به آمادگی خانمم فکر کرده بودم و اینکه هر وقت او بخواهد، بچه دار می‌شویم.
آمده بود که، به قول خودش، چند ساعت فرار کرده باشد، اما، باز هم به قول خودش، مگر پدر و مادر شدن فرار دارد؟ می‌گوید بچه هر شب بی‌دلیل تا خود صبح گریه می‌کند. دکتر فقط می‌گوید چیزی نیست و بعضی از بچه‌ها اینطورند. دخترشان چهار ماهه است.
مرخصی شغلی خانمش هم تمام شده و باید برگردد سر کار. انگار قرار گذاشته‌اند که یک سال اول بچه را به پرستار نسپارند و خودشان به نوبت در طول روز مراقب بچه باشند. هردویشان شغل دانشگاهی دارند.
احساس بدی داشتم وقتی اینجا بود. شام پختم و مشروب خوردیم. تمام مدتی که کنار گاز ایستاده بودم تا ماکارانی جوش بخورد،‌ به این فکر می‌کردم که زن باید الان بچه را روی دوشش گذاشته باشد و هی ناز کند و تکانش دهد. می‌گفت: احساس وظیفه می‌کنم که هر شب همراه خانمم بیدار باشم، اما گاهی سرم می‌افتد و خوابم می‌برد و وقتی از خواب می‌پرم، زن هنوز نشسته و دارد بچه را تکان می‌دهد.
بعد از یکی دوساعت کلنجار رفتن با خودم، موقع رفتنش گفتم که حسم خوب نیست. با اینکه در خانه‌ام همیشه به رویش باز است، اما حس بدی دارم اگر پناهگاه فرار، در این موقعیت باشم. بخصوص که این توافق دوطرفه هم نیست و زن نمی‌دانست که اینجاست. ادعاهایی هم ندارم که تا به حال مهمان اینطوری نداشتم، اما انگار این موقعیتش سنگین بود. یک طوری بود که نتوانستم خوب توضیح دهم. حسم این بود که دوست ندارم وقتی این تصویر جلوی چشمم است، میزبانی کنم.
فکر کنم بیشتر از اینکه ناراحت شده باشد، غمگین شد. گفت شاید رفتم طلاق گرفتم. کم آورده‌ام و می‌خواهم اصلا از این شهر و کشور بروم. نمی‌دانم چقدر جدی بود. هرچه بود ترسناک بود.

رابطه بیمار است. هر دویمان این را می‌دانیم. امشب گفت که گریه‌آور شده و درد دارد. به بن‌بست رسیده؟ نمی‌دانم. گارد‌ گرفته‌ایم و حتی صحبت‌های عاشقانه‌مان هم محتاط شده‌است. من کلماتش را تحلیل می‌کنم و او عکس‌العمل‌های مرا.
با همه شوقی که همیشه برای دیدنش و درآغوش کشیدنش و بوسیدنش داشته‌ام، این‌بار می‌ترسم در آغوشش هم تنها باشم، تنها باشد. آنقدر گفته که موهایت فر ات را کوتاه کن که می‌ترسم اگر سرم را بگذارم روی سینه‌اش، مجبور می‌شود چانه‌اش را بگذارد روی سرم و چندشش شود. یا از آن طرف فکر می‌کنم من آنقدر روی غذا خوردن غر زده‌ام که بترسد مرا دعوت به هیچ غذا خوردنی کند، یا باور کند که من دارم از غذا خوردن با او لذت می‌برم. جزییاتی به همین اندازه کوچک.
جزییاتی به همین اندازه کوچک و من نمی‌دانم بی‌تابی این شب‌ها از شوق دیدن دوباره‌اش است یا ترس از رو به رو شدن دوباره. کاش بیدار بود و برایم شعر می‌خواند.

(لطف می‌کنید اگر نوشته‌های این مدلی را تحلیل محتوا نکنید. راستش تحلیل‌ها از رابطه‌های عاشقانه مرا می‌ترساند و می‌دانم یکی از دلایلی که دیگر از رابطه‌(هایم) نمی‌نویسم، تحلیل‌هایی است که فقط از خواندن چند خط می‌آیند)

یُسمعنی.. حـینَ یراقصُنی
کلماتٍ لیست کالکلمات
یأخذنی من تحـتِ ذراعی
یزرعنی فی إحدى الغیمات
والمطـرُ الأسـودُ فی عینی
یتساقـطُ زخاتٍ.. زخاتی
یحملـنی معـهُ.. یحملـنی
لمسـاءٍ وردیِ الشُـرفـات
وأنا.. کالطفلـهِ فی یـدهِ
کالریشهِ تحملها النسمـات
یحمـلُ لی سبعـهَ أقمـارٍ
بیدیـهِ وحُزمـهَ أغنیـات
یهدینی شمسـاً.. یهـدینی
صیفاً.. وقطیـعَ سنونوَّات
یخـبرنی.. أنی تحفتـهُ
وأساوی آلافَ النجمات
و بأنـی کنـزٌ… وبأنی
أجملُ ما شاهدَ من لوحات
یروی أشیـاءَ تدوخـنی
تنسینی المرقصَ والخطوات
کلماتٍ تقلـبُ تاریخی
تجعلنی امرأهً فی لحظـات
یبنی لی قصـراً من وهـمٍ
لا أسکنُ فیهِ سوى لحظات
وأعودُ.. أعودُ لطـاولـتی
لا شیءَ معی.. إلا کلماتْ
نزار قبانی

معلم عربی اصرار دارد هر کلمه‌ای را به سه گویش مختلف عربی بگوید: مصری، لبنانی و عراقی. نمی‌دانم دلیلش چیست اما بسیار گیج‌کننده است حتی برای کسانی که چند کلاس هم عربی خوانده‌اند. امروز فهمیدم که کیف حالک به گویش عراقی‌ می‌شود: اشلونک. تمام روز یاد سفری بودم که از پا تا سرش این آهنگ بود. دلتنگی بدی آمد بعدش.
هوای این‌روزهای اینجا خوب و گرم است. درس‌ها اما ترسناک و زیادند. دوباره بچه‌ مدرسه‌ای شدم، آنهم دوازده ساعت در روز. آمدم خانه شمع روشن کردم و ماست و چغندر و سیر خوردم. درس‌ها ترسناکند و من آب دهنم را قورت می‌دهم و تنها دلداری که به خودم می‌توانم بدهم این است که حداقل دوستشان دارم. هرچند مطمئنم هیچ هفته‌ای نمی‌توانم خواندنی‌ها را تمام کنم.

شهرها برای من جان‌ دارند. شخصیت دارند. خیلی وقت‌ها یک آدم مشخصند، گاهی هم یک ژانر.
استانبول مثلا یک مریل استریپ کامل است. هر روز بهتر از دیروز. سن‌فرانسیسکو هیوگرانت است وقتی جوان‌تر بود. مرد است، جوان است، به سر و شکلش می‌رسد و همه در تردیدند که آیا گی هست یا نه. تهران یک مرد خسته سوار موتور است. سبیل دارد و دارد فحش می‌دهد. میامی،‌ یک کوبایی پولدار است که لباس سرتا پا سفید پوشیده. اصلا همان استریوتایپ خودش است. نیویورک اما یک خانم میان‌سال است. با یک کت و شلوار مشکی مدل ولنتینو. روزها وکالت می‌کند و شب‌ها نقاشی. واشنگتن، بدون شک شکل باب فیشر است. مرد، سفید پوست، پولدار و سیاستمدار. البته باب فیشر شبیه سیاستمدارهاست. پراگ، یک زن روسپی زیباست. مشتری‌های دائمی دارد،‌ اما قهرش بد و تلخ است. بوداپست شبیه استالین بود. لوس آنجلس، هرچه باشد بدون شک، سینه‌های سیلیکونی دارد. شبیه بریتنی اسپیرز در سن و سال حالای سوفیا لورن است. بوستون، شکل خود مورگان فری‌من است. اصلا موقر، دوست‌داشتنی، خوش صحبت. تورنتو، شبیه یک جوان نقاش قد بلند بی‌پول است که دلش می‌خواهد رئال نقاشی بکشد، اما گالری‌ها به دنبال طرح‌های مدرن هستند. آمستردام که اصلا خود جانی‌دپ است وقتی کاپیتان جک می‌شود. پورت‌لند شبیه بن افلک است. یک جوری خوب است، اما بن افلک است دیگر. همین کافی است که آدم به یکی دوبار حض بصر بردن کفایت کند.

دیر شده بود. سریع از حمام آمدم بیرون و خشک کرده نکرده، لباس پوشیدم. دستبند سبزم را پیدا نمی‌کردم. دستبندم یک بند پارچه‌ای است که چند دور، دور دستم می‌پیچمش. همان روزها هم گره‌اش زدم. جنس پارچه کشی‌ است و لازم نیست گره‌اش را باز کنم.
دیر شده بود، اما انگار چیزی کم بود. به صورتم کرم می‌مالیدم و دنبال دستبند می‌گشتم و فکر هم می‌کردم. فکر می‌کردم، این چنگ زدن به این دستبند از روی استیصال است. از خودم خجالت کشیدم، اما فکر کردم تمام شده. فکر کردم دیگر سبزی درکار نیست. فکر کردم بستن این هم به دستم مسخره شده. آن روزها می‌خواستم بگویم آهای مرا هم ببینید. لطفا من هم یکی از شما باشم. خودم را می‌چپاندم توی آن مردم و دلم به این دستبند خوش بود. خجالت کشیدم، اما وقتی دستبند را زیر میز پیدا کردم، فکر کردم چه دلخوشی بیهوده‌ای.
الان هم عکس‌های باران کوثری و رخشان بنی‌اعتماد را در جشن خانه سینما دیدم که یکی دستبند و کتونی سبز داشت و دیگری هم شال-روسری سبز. عکس‌ها را در گوگل‌ریدر همخوان شده‌اند، بارها و بارها.
شاید نباید این را بگویم، شاید اصلا باید خجالت بکشم که چرا اینطور فکر می‌کنم، اما همخوان‌کردن این عکس‌ها هم انگار از روی استیصال است. انگار داد بزنیم نگاه کن. من هنوز زنده‌ام. اما این صدای ضبط شده‌ مرده‌ای باشد که خودش هنوز باورش نشده مرده. انگار از روی همان عادت یک چیز به دستم کم است، با دیدن هر سبزی باید پخشش کنیم و منتظر باشیم یکی با کتونی آل استار سبز بیاید تا ما فکر کنیم این هم علامت است! پس زنده‌ایم. درست می‌شود. صبر تا آل استار بعدی.
* زیر سوال بردن کسی، خصوصا مردم داخل ایران برای این ناامیدی شخصی، باید آخرین چیزی باشد که به ذهن کسی خطور کند از خواندن این نوشته. حسم بود از بستن دستبند سبز، بدون اینکه اصلا دیگر ذوقی و امیدی مانده باشد. شاید فقط امروز بود.

زمان عاشقیت در حوصله است.
حوصله داشتی مهربانی، جواب تلفن می‌دهی، اس ام اس می‌دهی قربان صدقه می‌روی، ایمیل رسیده نرسیده جوابش توی باکس‌ات است، هرجا می‌روی یک دانه عکس می‌گیری می‌گویی قربانت بروم کاش تو هم اینجا بودی، الهی این چایی کوفتم شود که تو نیستی که قندش شوی…
خب گاهی هم حوصله ندارد دیگر. «طبیعی» است تو را یادش برود. مثلا جواب تلفن ندهد. هزار ایمیل بفرستی و به هیچ جایش نگیرد و کلا آن روز با تو و عاشقیت با تو «حال» نکند. اما حواست باشد. تو همیشه باید عاشق بی‌عیب و ایراد و تمام وقت باشی که اگر یک وقت حوصله‌اش وسط روز و نصفه شب، شاید هم در روزهای بعد، برگشت، خدای ناکرده ناامید نشود و به تریج قبای مبارک برنخورد!
حکایت زندگی من است.