تو آمریکا هر مسئله‌ای، هر مسئله‌ای که در سطح بزرگ و کشوری مطرح می‌شه، خیلی سریع تبدیل به یک شو تلوزیونی می‌شه. یک برنامه سرگرم کندده، یک مسابقه، یک دراما. حتی پندمیک جنگ فرهنگی خودشو هم پیدا کرده و حالا ماسک زدن و ماسک نزدن هست که تیم تو رو مشخص می‌کنه. حد وسط نیست. چون حد وسط دراما نداره برای فروش از رسانه‌ها و نقشی که  رو که رسانه‌ها (مخصوصا رسانه‌های تصویری) در این مملکت دارن، هیچ نهاد دیگه‌ای نداره. اینقدر سر هر جریانی این تکرار می‌شه که آدم به خودش شک می‌کنه نکنه واقعا سمیولیشنی هست و ترومن شویی.   

از اون طرف رسانه‌های اجتماعی زندگی خصوصی همه رو آوردن بین مردم و مرز بین نمایش و آدم‌ها کم‌تر شده. مثل یک تاتر اینتراکتیو. الگوریتم‌ها هی خوراک تیم خودتو بهت می‌دن و تو هی بیشتر و بیشتر توی نقش فرو می‌ری و تعصبت نسبت به تیمت بیشتر می‌شه و دراما بزرگ‌تر. 

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای بسته هستند

گیاهانم همه قد کشیده‌اند به سوی پنجره‌ها. رقصشان است برای نور. دلم نمی‌آید مجلسشان را برهم بزنم و گلدان‌ها را بچرخانم.

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای بسته هستند

چهارم آپریل دو هزار و بیست

ما اتاق‌ خواب‌هایمان جداست. وقتی یکی‌مان دلش آن یکی را می‌خواهد می‌گوید می‌رود به آن یکی می‌گوید که بیا پیش من.

این بیا خیلی خوب است.

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای چهارم آپریل دو هزار و بیست بسته هستند

می‌گم آخه چقدر قشنگی تو.

می‌گه بعله.

(من با گربه بودم.)

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای بسته هستند

دوم آپریل دو هزار و بیست

کلی از آدم‌هایی که دوستشون داریم خواهند مرد. به همین غمگینی.

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای دوم آپریل دو هزار و بیست بسته هستند

بیست و سوم مارچ دو هزار و بیست

اوکیه که بترسیم. اوکیه که نگران باشیم. اوکیه که همه‌اش حرف کرونا رو برنیم. اوکیه که خلاق و سازنده (پروداکتیو) و‌ متمرکز نباشیم. اوکیه گریه کنیم یا همه روز فقط بخواهیم با رفیقامون حرف بزنیم. هیچکی نمی‌دونه چی‌میشه. همه اختراعت بشر و ابداعات طبیعت برای‌ این بوده که بشه مهار آینده رو به دست گرفت و بشه حدس درست زد. الان این «نمی‌دونیم چی‌می‌شه» بزرگترین منشا اضطرابه. گور بابای پروداکتیویتی. قرار نیست همه کارهای نکرده زندگی، فیلم‌های ندیده، کتاب‌های نخونده، غذاهای نپخته و …به انجام برسن. سخت‌نگیریم، مقایسه نکنیم خودمونو با بقیه. اوکیه که آسیب‌پذیر باشیم.

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای بیست و سوم مارچ دو هزار و بیست بسته هستند

مارچ بیست و یک دوهزار و بیست

-تمیزی کردن خونه یک کار تخصصیه و کار من نیست. این خانوم الی که هفته‌ای یه بار میاد (می‌اومد!) خونه رو تمییز می‌کرد فعلا نمیاد به خاطر کرونا و طبعا من هرچی تمییز کنم به تمیزی کار اون و تیمش نمی‌شه. یه خانوم پنجاه و خورده‌ای برزیلی هست (تیمش هم همه برزیلی‌اند). خیلی آدم باحالیه. قراره بالاخره من یه باری همراش برم شهر محل سکونت خانواده‌آش که یه جایی در مرز جنگل‌های آمازونه. الان سه چهار سالی هست که میاد هفته‌ای یه بار خونمون و هر دفعه می‌شینم با هم چایی/قهوه می‌خوریم و اون برای دخترای تیمش ترجمه می‌کنه. یه مدت قبل هم جدا شده از شوهرش و بعد ازم خواست ازش عکس‌های سکسی بگیرم برای پروفایل آنلاینش. خیلی خوبه. بهش می‌گم جیزز (مسیح) ناراحت نشه عکس سکسی بگیری، می‌گه مسیح دلش نمیاد من مجرد بمونم.

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای مارچ بیست و یک دوهزار و بیست بسته هستند

من اگه مردم از کرونا نیست، از حرص‌هاییه که این پسره مایلز به من می‌ده. بسوزه پدر بی‌پولی که آدم مجبور می‌شه با هر الاغی کار کنه. الان عصبانی‌ام کلمه بهتری به ذهنم نمی‌رسه. اصلا نصف استرس من مال کار کردن اینه. نصفش مال اینکه حالا چه‌جوری بهش بگم که هم حساب کار دستش بیاد، هم قهر نکنه بره. اره در کون. نه می‌تونم نظارت نکنم نه می‌تونم رئیس باشم.

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای بسته هستند

شانزدهم مارچ دو هزار و بیست

یه نامه سرگشاده نوشتم امروز در مورد اینکه اگه با هنرمندی قراردادی داشتید و به علت کرونا برنامه‌تون کنسل شده، حواستون باشه که اگه می‌تونید حق قرارداد رو پرداخت کنید. در یک کلام، آدم باشید. بی‌شعور نباشید.

متنش رو می‌ذارم اینجا:

Urgent Request A Call to Honor Artist Contracts and Support Artists
It is easy to feel helpless in times of crisis. With most non-essential activities suspended, isolation is growing, and many of us are looking for new ways to reach out and feel connected to the world. 

We at ARTogether have always greatly valued community, and it has been important to us over the last few days, to honor our commitments to our community members. Even though all ARTogether classes and workshops have been suspended, we have paid out all contracts to our artists and teachers. And now, we implore you, in your capacity as an individual or an organization, to do the same. 

Many artists function as members of the gig economy, and make their living based on individual contracts. If you have hired an artist for a now cancelled event, please consider paying them in full if you can afford it. The next few weeks and months are going to be challenging, and test our resilience and our compassion. We hope, if you are able, that you will honor your contracts, pay your artists, photographers, teachers and support those around you. 

For those able to go a step further, ARTogether is creating an Emergency Relief Fund for artists who have lost incomes and are most vulnerable. We ask you to donate if you are able. 

We hope that in times of difficulty, our bonds of community are strengthened, not weakened. And so we reach out to you, to join us, even in times of physical separation, to build our community together. 

Stay safe, and stay connected,  
Leva Zand
Executive Director
منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای شانزدهم مارچ دو هزار و بیست بسته هستند

چهاردهم مارس دوهزار و بیست

You used to be alright
What happened?
Did the cat get your tongue
Did your string come undone
One by one
One by one
It comes to us all
It’s as soft as your pillow

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای چهاردهم مارس دوهزار و بیست بسته هستند