بلوط

در کافه‌ای نشستم در مرکز شهر پراگ و الان سمت راستم یک پسری، او مثل من مشغول به کامپیوترش، نشسته است که دست چپش به ابروهایش است و دقیقا همان مدلی که من با ابروهایم بازی می‌کنم و یکی یکی از وسط‌هایشا می‌کنم، او بازی می‌کند و تا حالا که من دیدم دو تا خال هم کنده. است
تا حالا کسی را که از نزدیک این مریضی را با ابرو داشته باشه ندیده بودم. می‌خواهم بروم بغلش کنم بگویم بیا باهم بکنیم ابروهایمان را.
* از وقتی حب شادمانی ) اسمی را که روی قرص‌های ضد افسردگی گذاشتیم( می‌خورم، خیلی بهتر شده. یه مدت اصلا نمی‌کندم، اما این روزها باز زیاد شده. یه چیز دیگری هم که کشف کردم این است که وقتی ابروهایم اصلاح شده و مرتب اند کمتر دستم می‌رود طرفشان، اما وقتی بلند می‌شوند و احتیاج به قیچی خوردن دارند، و طبعا راحت‌تر برای کندن در دست می‌آید، درصد خرابکاری بیشتر می‌شود. الان که داشتم این لینک ویکی‌پیدیا را می‌خواندم، دیدم مرکز اینترنتی مریض‌هاش هم هست. درمان می‌شوم؟

از قطار پیاده شدم و رویا را بعد از هفت سال دیدم. رویا عمه من است که ده سالی از من بزرگتر است: جیغ و داد و آغوش و بوسه که تا راهروی مترو هم ادامه داشت.
بلند بلند حرف می زدیم که چقدر عوض شدیم و پیر شدیم که دو نوجوان- شاید حداکثر شانزده سال- از کنارمان رد شدند و شروع کردند به زبان فارسی ادای ما را در آوردن و مسخره کردن. ایستادم و به طرفشان برگشتم و گفتم: هرجای دنیا که بروید آدم نمی شوید.
ایسنادند و یکی شان ناگهان شروع به فحش دادن کرد. فحش هایی نثار اعضای ما. رویا هی می گفت ولش کن بیا برویم. یک لحظه فکر کردم که بچه است و نباید دهن به دهن شد اما اگر سرم را می انداختم پایین و می رفتم چه فرقی با تمام آن سال ها داشتم؟
نمی توانستم جلوی رویا به فارسی جوابش را بدهم. فقط گفتم که خفه شو و راهت را بکش و برو. ناگهان یکی شان آمد طرف ما. دست هایش را طوری بلند کرده بود که انگار می خواهد بزند زیر گوشم. یخ کردم. یادم نمی آمد تا حالا کسی رویم دست بلند کرده باشد. با خشمی که برای خودم هم غریب بود فریاد زدم یک قدم جلوتر بیایی فاتحه ات را در این مملکت می خوانم. دستش را آورد پایین اما هنوز می آمد طرف من. ایستادم و گفتم بیا ببینم چه غلطی می خواهی بکنی. رفیقش آمد و دستش را کشید و شروع کرد به گفتن اینکه این ها آمده اند خارج شنیده اند هرچه زن ها بگویند درست است. ولشان کن بروند جندگی شان را بکنند. بعدا پیدایشان می کنیم ترتیبشان را می دهیم.
حالا دیگر رویا ترسیده بود. من هم میهمان بودم. برگشتم و رفتیم طرف مترو. از رویا به خاطر صدای بلند و فحش هایی که داده بودم عذر خواهی کردم. تنم هنوز می لرزد از به یاد آوری آن صحنه ای که دست رویم بلند کرده بود. فقط می توانم بگویم برای اولین بار در طول این سفر- و شاید در طول سال ها- احساس ناامنی کردم. احساسی که وسط مترو در روز روشن بین آن همه آدم – از رفتار دو پسربچه هم زبان-داشتم را در هیچ هتل و متل و هاستل و چادر و کیسه خوابی بین آنهمه غریبه و در هیچ نیمه شبی نداشتم.
*کامپیوتر قرضی است. نیم فاصله نصب نمی کند.

پارسال همین روزها، پانزده ساعت، تقریبا بدون توقف و تنها، رانندگی کردم تا رسیدم به وسط بیابانی که خودم اسمش را گذاشته بودم صفحه وسط «نشنال جئوگرافی». باشکوه‌ترین طبیعتی بود که دیده بودم. سه روز آنجا چادر زدم و سکوت بود و سکوت. یکی در خیابان‌های تهران باتوم می‌خورد همان روزها و من تنها کاری که می‌توانستم بکنم، فرار بود. سفری که قرار بود سه روز باشد، اما شش روز طول کشید. آن سفر خیلی‌ چیزها را در سرم عوض کرد. حسی که آن رانندگی‌های تند و انگار تمام نشدنی در بیابان داشت، اصلا قابل نوشتن نیست. یک هفته بعد از برگشتن از استانبول بود و آن حال و هوای شب‌های اذان‌دار استانبول هنوز توی سرم بود. آن سفر و آن بیابان، تکلیف مرا با خودم در این مملکت روشن کرد.*
حالا دوباره عازمم. شاید این سفر با کوله‌پشتی خیلی هم کلیشه‌ای باشد، اما من هیجان‌زده‌ام واین سبک رفتن شادم می‌کند. همه دار و ندارم در یک کوله پشتی جا می‌شود. تمام این یک‌ماه و نیم را کار هم می‌کنم. خرج سفر باید در بیاید در هر حال. عکاسی هم می‌کنم و احتمالا سفرنامه هم بنویسم. چایفون هم هست.
بزنید توی سرم اگر دوساعت یک‌جا بودم و در مورد تمام تاریخ و فرهنگ و مردم نظرهای مشعشعانه از خودم صادر کردم.
* آدمیزاد عوض می‌شود. این حسی است که حداقل از آن وقت تا به حال مانده. اگر تغییر کرد، قبولش می‌کنم.

روز- داخلی- واقعی
با نون نشستیم اینجا، تو یه کافی‌شاپی تو سن فرانسیسکو. کنار یه شومینه بزرگ مستطیل شکل مدرن. من کار می‌کنم و نون هم سرش به کامپیوتره.
یه آقای تنومند (مودبانه ترین واژه‌ای که می‌تونستم جای گنده بنویسم) از نیم ساعت پیش کنار من نشسته بود. همه تنش خالکوبی داره و گوشاش هم سوارخ. چایی که گرفتم و اومدم اینجا نشستم بهم گفت من الان میرم و نمیخوام سر پا بیاستم. بعد دیگه حرفی نزد. همین چند دقیقه پیش یه دختر قد بلند بلوندی اومد روبه رویش نشست. دختره روس می‌زنه. آقای تنومند گفت: بالاخره اومدی و دختر قد بلند هم معذرت خواهی کرد.
نون از من پرسید به نظرت این آقا چکاره است. من هم خیلی خونسرد گفتم: جاکش و سرم رو باز بردم به کامپیوتر.
بعدش نون مشغول شد با تلفن حرف زدن. آقای تنومند به فارسی از نون پرسید: فارسی می‌دونی؟

عزیزترین انسان زندگیم برام چیزهایی نوشته که هنوز بعد از بیست و چهارساعت از شوکش بیرون نیومدم. حتی نمی‌دونم چطور بنویسم. حتی به خودش نمی‌دونم چطور جواب دادم. الان هم هنوز گیجم. پیش خودم فکر می‌کنم چطور تونستم یکی رو که اینقدر دوسش دارم اینطور اذیت کنم. اینطور سال‌ها و سال‌ها آزارش بدم که حتی نفهمیده باشم. چطور منی که همیشه غصه می‌خوردم چرا دوستش نیستم، اینطور، این‌همه سال همه چیزش رو زیر سوال بردم.
اصلا نمی‌دونم چطور جبران کنم. اصلا می‌شه این‌همه سال رو جبران کرد؟ الان هم که دارم می‌رم. دیروز دلم می‌خواست برم جلوش زانو بزنم بگم ببخشید. اما آیا این کافیه؟ گه گیجه دارم. آدم برای جبران کارهایی که سال‌هاست ظاهرا داره تکرارشون می‌کنه بدون اینکه بفهمه چه اثری تو طرف مقابل داره چه‌کاری اصلا می‌تونه بکنه؟
می‌دونم دوسم داره. اگه نداشت برام نمی‌نوشت. اما این هیچی از مسولیت من کم نمی‌کنه. نمی‌دونم. رسما نمی‌دونم چطور باید جبران کنم. کاش اینایی که گفت اصل جریان باشه. کاش یه چیزهایی دیگه‌ای نباشه که اونا دلیل اصلی ناراحتی‌هاش باشه. الان که یه ذره هق هقم آروم شده و جرات کردم ایمیلش رو دوباره بخونم فکر می‌کنم آیا همه اش اینه؟ آیا چیزهایی دیگه‌ای نیست که نگفته و اونا حتی از این‌هایی هم که گفته بیشتر آزارش داده؟ چقدر من اذیتش کردم. دارم خل می‌شم.
دلم می‌خواد باهاش دوست‌تر بودم. کاش می‌شد روم بشه بشینم باهاش حرف بزنم. کاش می‌شد اصلا لال شم. چرا اینقدر این زبون من آزار دهنده است. برم دور شم شاید واسه همه بهتر باشه. احساس مزخرفی رو دارم که همه حرفاش زر مفتی بیشتر نیست. حس لعنتی مزخرف آشغال بودن رو دارم .

با میم نشسته بودیم روی جدول پیاده روی کنار هتل‌مان و اول صبحی منتظر بودیم که دوتا دیگر از دوستانمان بیایند که برویم بگردیم. دیر کرده بودند. به میم گفتم بیا زیر ابروهایت را تمیز کنم تا بیایند.
موچین و قیچی به دست داشتم ابرو می‌گرفتم کنار خیابان که دو پسر از کنارمان رد شدند و یک لحظه ایستادند. یکیشان گفت: داری ابروهایش را می‌گیری؟ گفتم آره. گفت: معرکه است. آنها خندید و ما هم خندیدیم و رفتند. من هم رفتم سراغ آن یکی ابرو.
امروز به علت بی‌ربط دیگری یاد آن روز افتادم. بعد یک‌ لحظه روی خنده آنها و خودمان پاز کردم. فکر کردم چقدر این روابط ساده انسانی در زندگی ما دریغ شده بود. اینکه یک لحظه فکر نکنیم طرف «پسر» است و شاید حرفش متلک است. اینکه باهم بخندیم. اینکه در خیابان و فضای عمومی شهر روابطمان چیزی غیر از «متجاوز» و «قربانی» یا «دوست دختر/ دوست پسر» باشد. اصلا مثل «انسان» باهم رابطه داشته باشیم. بگویم، بخندیم، از هم تعریف کنیم و رد شویم برویم. آخر کجای این جرم بود؟

هیچ‌ کاری نداشتم. فقط صدایش زدم که بگوید جان دلم.
گفت: ؟

شهرها برای من شخصیت دارند. جنسیت دارند، سن و سال دارند، شغل دارند، لباس پوشیدنشان یک طور مشخص است. بعضی‌هایشان هم در جلد یک شخصیت سینمایی می‌روند. حواسم هست که به جزییات شهرها دقت کنم تا تفاوت‌هایشان یادم بماند. حتی شهرهای مرکزی و غرب آمریکا،‌ که انگار همه را زیر یک کاغذ کاربن گذاشته‌اند، حداقل مرکز شهرهایشان چیزهای مخصوص خود دارد.
استانبول مریل استریپ است. باوقار، زیبا، خوش‌خنده و همیشه جوان. این شهر لعنتی همه آنچه را که یک مریل استریپ می‌تواند داشته باشد دارد. اصلا چطور می‌شود استانبول را، مریل استریپ، را دوست نداشت؟
سن‌فرانسیسکو: هیو گرانت است. خوش‌پوش، کت و شلوار مشکی، کیف چرمی قهوه‌ای به دوش، اینکه معلوم نیست همجنسگرا است یا نه اصل جذابیتش است.
نیویورک؛ زن، میان‌سال، تاجر، کت و دامن طوسی پررنگ، موهای جو گندمی. با وقار، زندگی خانوادگی درهم ریخته، پسر معتاد به شیشه و دختر در آرزوی نقاش معروفی شدن.
بوستون:
تهران:
آمستردام:
پاریس:
بارسلونا:
پراگ:
وین: