بلوط

فکر کردم اگر تصمیم گرفتم خودکشی کنم یک نامه بنویسم که این اعضا و جوارح را اگر قابل بود بدهید به کسانی که احتیاج دارند…
بعد یادم آمد آن مال تصادف بود که سریع همه می‌رسند. من اگر خودکشی کنم- چون که هنوز گم شده‌ام- تا بیایند مرا پیدا کنند (‌تازه اگر پیدا کنند) همه جایم دیگر پوسیده می‌شود،‌به درد کسی نمی‌خورد.
حیف شد. خواستم یک مقدار انسان‌دوستانه بشوم.
پی‌نوشت: خودکشی اگر انسان‌دوستانه نباشد فایده ندارد. عجالتا زنده بمانیم.

فرض کن بری ایران، بعد واسه عزت و احترام واینها، جلو پات گوسفند بکشن.
یه دفعه برگردی شروع کنی فحش دادن که قصاب‌ها!‌ من این عکس‌ها رو می‌خوام بذارم تو فیس بوک! دوست‌های خارجی‌ام چی می‌گن! همون‌ها که مرغ امریکایی نمی‌خورن چون‌که میگن اتحادیه اروپا اعتراض داره به وضعی که مرغ‌های امریکایی پرورش داده می ‌شن که خیلی غیر انسانیه! بعد اون‌وقت من عکس شما رو کارد بدست بذارم اون‌تو؟ این تازه از حرکت مرغداری‌های امریکایی هرمون به غذا تزریق کن هم ناانسانی‌تره…
حالا یحتمل که قبلش بگم بگن بهشون که این دختره صرع داره. خون ببینه غش می‌کنه. فیس بوک رو بگو…

همین الان که عکس خودم رو تو مونیتور دیدم فکر کردم من با موهای بلند شبیه خواننده ایتالیایی اپرا می‌شم که مجبوره برای نجات از پخته شدن تو دیگ آب جوش یک قبیله آدم‌خوار براشون آواز سنتی قبلیه‌شون رو بخونه…..این یعنی اینکه من با موهای بلند شبیه خودم نیست. سعی کردم خیلی سخت منظورم رو بیان کنم.
حالا شاید اگه موهام رو دوباره تراشیدم پیدا شدم. نمیدونم ولی ها….

دارم فکر می‌کنم اگه الان اینجا نبودم چه جاهای دیگه‌ای ممکن بود باشم؟
همینجا بهتره. همینجا هستم. دستشویی هم نزدیکه. راحت می‌شه رفت استفراغ کرد و برگشت. شاید جاهای دیگه اینقدر دستشویی شون نزدیک نباشه.

الهی سگ نگهبان جهنم روزی سه بار ترتیب مخترع سالاد را بدهد
پی‌نوشت: مدافعان حقوق حیوانات الان میایند می‌گویند نویسنده این وبلاگ فتیش سکس با حیوانات دارد. شاید هم مرا دستگیر کردند. اما من هنوز امیدوارم سگ نگهبان جنهم کارش را درست بکند.

این‌همه سرمایی بودن عادی نیست. نیست
نباید این وقت سال با شنل راه رفت. نباید این وقت سال شلوار بلند با ژاکت پوشید. نباید این وقت سال آب خنک نخورد. نباید این وقت سال با هندوانه لرزید.
چرا هیچ دکتری نمی‌تواند تشخیص دهد که من چرا اینقدر سردم است.

کاش هند واقعا اینقدری که در فیلم‌هایشان نشان می‌دهد جای خوشحالی باشد. دلم خواست بروم هند…شاید رقص هندی هم یاد گرفتم. دستهایم را گذاشتم زیر چانه‌هایم و سرم را تکان دادم. یک دسته گل نارنجی هم انداختم دور گردنم
امروز یک فیلم هندی دیدم و گریه کردم. آخر پدر خیلی دخترش را دوست داشت و شب عروسی اش گریه کرد. من یاد پدر خودم افتاده ام. فکر کردم اگر روزی پیدا شوم بروم سراغشان و حالشان را بپرسم. اما اول باید آن‌ها مرا پیدا کنند.

احساس معلق بودن دارم.
فکر می‌کنم نه به این فضا تعلق دارم نه به این زمان نه به این مکان
احساس می‌کنم گم شده‌ام بین عقربه‌های ساعت و زنگ های متفاوت موبایل که هرکدام خبر از یک گم‌شده‌ دیگری مثل مرا می‌دهد. گم شده‌ام بین خانه و محل کار و کلاس‌ و کتابخانه. من جایی این وسط‌ها گم شده ام. کسی هم نفهمید. کسی در روزنامه آگهی نداد. کسی دنبالم نگشت.
من گم شده‌ام. باور کنید.

دلم برای ایران تنگ شده. نقشه می‌کشم که سال بعد اگر بروم چه کارها که نکنم. کجا ها که نروم. دلتنگی مسخره‌ای است. نمی‌دانم دلم برای کوچه و محله و شهر تنگ است یا برای کسی یا برای خاطره‌ای.
با ذوق به دوستی زنگ زدم که بیام و همه دوباره دور هم جمع شویم. من با خیالم هنوز با همان آهنگ‌ها می‌رقصم. صبر کرد و سکوت و گفت: نیا. گفت که تصوراتت را بگذار همانطور که دفعه آخر دیدی بماند. گفت که دیگر نه آدم‌ها آن آدم‌هایند نه آهنگ‌ها آن آهنگ‌ها و نه آن فضاها مثل قبل. گفت که دوسال است فلانی را ندیده. گفت که عروسی فلانی دعوت نبوده. گفت که دیگر کسی به کسی تلفن نمی‌زند.
گفت اگر خاطراتت را دوست داری، نیا.

من برای طراحی یک فلایر دانشگاهی به کمک یک طراح گرافیست احتیاج دارم. دانشگاه در سطح بین‌المللی شناخته شده است و جدای اجر معنوی و کمکی که به من می‌کنید برای رزومه‌ هم خوب است.
اگر کسی مایل به همکاری بود لطفا همینجا نظر بگذارد یا به من به آدرس زیر ایمیل بزند.
balootak@gmail.com
خیلی ممنونم