بایگانی نویسنده: لوا زند

قسمت اول قسمت دوم قسمت سوم قسمت چهارم قسمت پنجم

عزیز جانم حال من خوب است. حالا تو می‌خواهی باور نکن. من اگر هر چیز دیگر هم می‌گفتم تو باور نمی‌کردی. هیچ چیز به آن رخوت سابق نیست. اینجا فقط خمور است. کاری‌اش نمی‌‌توانم بکنم. حالا تو هی نگران شو. … ادامه‌ی خواندن→

بقیه حرف هایم را باور نکن. کلمه اش «احتیاج» است. «احتیاج».

زن گفت: «از من گذشته بود. یعنی نه. از او گذشته بود. از او گذشته بودم. تمامش کرده بودم. زجر کشیده بودم. دردش را تمام کرده بودم. گریه‌هایم را خشکانده بودم. بغضم را خورده بودم. آنقدر اسمش را گفته بودم … ادامه‌ی خواندن→

وسوسه سرخ من برای تسلیم و دست و پا زدن‌های تبدار تو برای بقا آیا این همان« لحظه نامحدودی که دو خورشید به هم خیره شدند» نبود؟

ته داستان این است که اینجا نیستی و این دیگر دردی نیست که رویا بافی مرهمی برایش باشد.

آنکه گفت از رسوایی می‌ترسم از جادوی دست‌هایت هیچ نمی‌دانست

شنبه تعطیل بی حوصله تابستانی انگار پنیر است که آفتاب کش اش می دهد. تمام نمی شود. نه حوصله کار است ؛ نه درس؛ نه آدمیزاد؛ و نه حتی قدم زدن به مقصد آن نیمکت قهوه ای زیر آن درخت … ادامه‌ی خواندن→

دوست و رفیق یکی نیستند. حداقل برای من یکی نیستند. با آدم‌های زیادی رفاقت می‌کنم. عزیزند و رفیق. می‌شود با آنها خندید،سفر کرد و مستی داشت. اما نمی دانم با چند نفر دوستم. راستش دفعه اول که فکر کردم ببینم … ادامه‌ی خواندن→

از سفر بازگشته‌ام اما خودم را یک روز صبح روی یک تپه سبز جا گذاشتم. یک تپه سبز مشرف به کو‌ه‌های پر کاج هنوز برفی. از سفر بازگشته‌ام اما خودم را یک روز ظهر روی سنگ‌های یک دریاچه جا گذاشتم. … ادامه‌ی خواندن→