بلوط

بقیه حرف هایم را باور نکن. کلمه اش «احتیاج» است. «احتیاج».

زن گفت:
«از من گذشته بود. یعنی نه. از او گذشته بود. از او گذشته بودم. تمامش کرده بودم. زجر کشیده بودم. دردش را تمام کرده بودم. گریه‌هایم را خشکانده بودم. بغضم را خورده بودم. آنقدر اسمش را گفته بودم که معنایش را از دست داده بود. سرد شده بودم. وسوسه‌هایم را کشته بودم. همه زمستان را جنگیده بودم با خودم. باغ‌هایم را حتی سبز نکردم برای بهار. چیزی را دیگر در من زنده نمی‌کرد حسم را خورده بودم. اصلا تمامش کرده بودم. تمامش کرده بودم.»
به اینجای حرفش که رسید بغضش را خورد و به جایش آه کشید. ادامه داد: «حق نداشت. حق نداشت….»
نگاهش کردم و فهمید که باز رسید سر خط، همان کلمه دو حرفی ممنوع: «حق»

وسوسه سرخ من برای تسلیم
و دست و پا زدن‌های تبدار تو برای بقا
آیا این همان« لحظه نامحدودی که دو خورشید به هم خیره شدند» نبود؟

ته داستان این است که اینجا نیستی و این دیگر دردی نیست که رویا بافی مرهمی برایش باشد.

آنکه گفت از رسوایی می‌ترسم
از جادوی دست‌هایت هیچ نمی‌دانست

شنبه تعطیل بی حوصله تابستانی انگار پنیر است که آفتاب کش اش می دهد. تمام نمی شود. نه حوصله کار است ؛ نه درس؛ نه آدمیزاد؛ و نه حتی قدم زدن به مقصد آن نیمکت قهوه ای زیر آن درخت بزرگ وسط جنگل کنار دریاچه پشت خانه. این یعنی جریان جدی است.
از آن وقت هایی است که کلید پیش گریه است و سکوت؛ اما من همچنان سودای مبارزه با کلید را دارم. زورکی می نویسم و بغضم را قورت می دهم.

دوست و رفیق یکی نیستند. حداقل برای من یکی نیستند. با آدم‌های زیادی رفاقت می‌کنم. عزیزند و رفیق. می‌شود با آنها خندید،سفر کرد و مستی داشت. اما نمی دانم با چند نفر دوستم. راستش دفعه اول که فکر کردم ببینم به چند نفر می‌توانم بگویم دوست،‌ترسیدم. حقیقتش این است که سال‌هاست دوستی به آن معنا که همه زندگی‌مان را بدانیم ندارم. شاید چون اصلا لزومی نمی‌بینم که هیچ کس غیر از خودم همه زندگی‌ام، همه نقاب هایم، همه نقش هایم را بشناسد. یک لحظاتی است که اصلا خود سکوت است. خود من است. دوست ندارم با کسی قسمتش کنم. یعنی عزیزتر از آنند که تعریف شوند. بنابراین این لحظات می‌ماند برای خودم. بقیه چیزهایم را که ولو است و همه می‌دانند یا اگر بپرسند می‌گویم. یک وقتی هم هست که هوس درددل می‌کند آدم. برای آن هم آدم کم است. کسی که قضاوت نکند. فقط بشینی حرفت را بزنی و سبک شوی و طرف حرف نزند و ایده ندهد و مسبب پیدا نکند و یک کلام فقط گوش کند حتی بدون آنکه هی بگوید می‌فهمم می فهمم. آن هم کم است. این درد دل ها هم می‌رود پیش همان لحظات تنهایی. کلا آدمی که بشود با او در سکوت سفر کرد کمیاب است.

از سفر بازگشته‌ام اما خودم را یک روز صبح روی یک تپه سبز جا گذاشتم. یک تپه سبز مشرف به کو‌ه‌های پر کاج هنوز برفی. از سفر بازگشته‌ام اما خودم را یک روز ظهر روی سنگ‌های یک دریاچه جا گذاشتم. یک دریاچه آبی محصور میان درختان کاج. از سفر بازگشته‌ام اما خودم را یک عصر کنار یک مرداب نیلوفر جا گذاشتم. یک مرداب ساکت میان درختان انبوه کاج.
خودم را که جا گذاشتم، اما دلم هوس دستانی با عطر سوزنی‌های کاج را دارد.

اولین مصاحبه رسمی رکسانا صابری بعد از آزادی اش امروز در رادیوی ملی پخش شد.
متن مصاحبه صابری با ملیسا بلاک از ان پی آر را اینجا بخوانید و بشنوید. دیدن گالری عکس‌ها هم پیشنهاد میشود.

Hey Joe, where you goin’ with that gun in your hand
Hey Joe, I said where you goin’ with that gun in your hand
I’m going down to shoot my old lady
You know, I’ve caught her messin’ around with another man
I’m going down to shoot my old lady
You know, I’ve caught her messin’ around with another man
And that ain’t too cool
Hey Joe, I’ve heard you shot your woman down,
shot her down, now
I said I’ve heard you shot your old lady down,
You shot her down to the ground
Yes I did, I shot her
You know, I caught her messin’ round, messin’ round town
Yes I did, I shot her
You know, I caught my old lady messin’ around town
And I gave her the gun
I SHOT HER!
Hey Joe, alright
Shoot her one more time, baby
Hey Joe, said now
Where you gonna run to now?
Where you gonna run to?
Hey Joe, I said where you gonna run to now?
Where you, where you gonna go?
Well, dig it
I’m goin’ way down south,
Way down to Mexico way
Alright!
I’m goin’ way down south,
Way down where I can be free
Ain’t no one gonna find me
Ain’t no hangman gonna,
He ain’t gonna put a rope around me
You better believe it right now
I gotta go now
Hey Joe, you better run on down
Good by everybody
Hey Joe, uhh
Run on down