بایگانی نویسنده: لوا زند

از روزهایی که دوباره صدای پا «مرا به سوی انتظار» لبخند می برد

چقدر این زنه که این روزا دور و برته، آرومه.

و من چنان پرم که روی صدایم نماز می‌خوانند. و من چنان پرم و من چنان پرم و من چنان پرم …..

حواست به منی که همه جونم التماس بود نبود. فکر می‌کردم چطور میشه عاشق تو نشد.

از اون بوس‌های کوچیک آره از اون کوچیک تندا از اونا الان

شاید برای مخاطب خاص کانون بچه‌ها یه وقتایی کتاب‌های ترسناک واسه بچه‌ها چاپ می‌کرد. یه کتابی هم داشت که حکایتش این بود که یه پسری آرزوهای عجیب غریب می‌کرد. یه روز آرزو می‌کرد دستش آهنی باشه، شش تا پا داشته … ادامه‌ی خواندن→

بی‌جنبه. لوس. بهانه‌گیر و کمی عوضی. خود این روزهامو می‌گم.

یه وقتایی یه چیزایی ادویه عشق دارن توشون. فقط آشپزه باید یادش باشه سلیقه‌ها فرق دارن و غذا رو ادویه نیست که خوشمزه می‌کنه، خاطره است که مزه‌اش رو می‌سازه. مثل قورمه سبزی‌ مامان‌ها که همیشه یه طعم رو میده. … ادامه‌ی خواندن→

داشتم فکر می‌کردم بی‌خیالت بشم. یعنی اینقدر به خودم بگم که به تخمتم نیستم حتی در حد یه دوست- بماند که نمی‌خوام دوستت باشم- و هی تکرار کنم هم که به تخمت نیست و واقعا باید بی‌خیال شد چون شاید … ادامه‌ی خواندن→

دوست مشترک بهم گفت که این حالت «سالم« نیست. خب من که چیزی نمی‌خوام انتظاری ندارم واسه خودم، تو توهمات خودم دارم زندگی می‌کنم. گیرم با تو. من که نیومدم تو حریمت نمیام تو حریمت من که هیچی نگفتم من … ادامه‌ی خواندن→