بایگانی نویسنده: لوا زند

باز رفتم یه چیزی بخرم که اضافه کنمشون به اون جعبه‌هه. دلم گرفت. دیدم هیچ وقت که بهت نمی‌دمشون. دیدم که فقط واسه دل خودمه. یه روز هم همشون رو میریزم تو دریا. دلم خواست صدات رو می‌شنیدم. انتظاری که … ادامه‌ی خواندن→

سنجابه پوزه‌اش خرد شده بود. خون می‌پاشید بیرون. ماشین جلویی زده بود بهش. کنار جاده بال بال می‌زد. بعد آروم شد و یه نفس عمیق کشید و تمام. مرگ تو دستای من بود. خونی.

مامور پارکه گفت که به کمپ ما خوش اومدید. سمت چپ، دو ساعت دیگه رانندگی. انگار مثلا کوچه بالایی باشه.

آدم خودش می‌فهمه وقتی یه خداحافظی با بقیه‌ها فرق داره. هرچی هم که بخواد خونسرد نشون بده، بازم خودش می‌دونه که فرق داره.

دیشب کنار یه دریاچه خوابیدم. صبح ماهی شده بودم.

یه وقتی هست که آدم به یه جایی می‌رسه که چون حوصله دعوا و جدل رو نداره به همه چی می‌گه باشه و بعله. یه وقتی هست که آدم از ترس زخم زبون و کنایه‌های بعدی به همه چی می‌گه … ادامه‌ی خواندن→

همین روزا یه کسخلی عظیمی ازم سر بزنه که بعدش مثل چی پشیمون بشم. حالا ببین کی گفتم. مثل اون روز که به بچه‌ها گفتم تلفن رو از دستم بگیرید من اس ام اس نفرستم، بعد رفتم تلفن رو پیدا … ادامه‌ی خواندن→

بیابون هی صدام می‌کنه می‌رم چند روز طرف پالم اسپرینگ و بیابونهای اون ورا زیر درخت‌های نخل. دلم جاده بیابونی بی‌انتها می‌خواد. ریدیوهد بخونه. تو باشی.

قاصدک چسبیده به پنجره اتاق خواب کار تو بود؟