قولم به خودم این است که شب‌ها تا ساعت ده علف نکشم. در طول هفته. که بتوانم هنوز کار کنم. از وقتی عاقل شدم روی علف کار جدی مثل جواب دادن به ایمیل‌ها یا تعریف پروژه انجام نمی‌دهم. البته به خاطر این هم هست که آن همه قهوه و شکر را بالاخره باید یه جوری آورد پایین که بتوانم تا ساعت یک بخوابم.

اما روز‌هایی هم هست که زیر قولم می‌زنم و خیر سرم الان تازه دوشنبه است! امروز صبح زود بیدار شدم رفتم یه کافه‌ای در اوکلند کار کنم. یک ساعت و نیم کار کردم بعد رئیسم آمد با هم قهوه خوردیم گپ کاری زدیم. بعد رفتم یه مدرسه ای برای هفته مشاغل حرف زدم (چرا واقعا؟) بعد برگشتم دفتر CERI دو ساعت با همکارم که یه دختر جوانی است جلسه داشتم که یک سری کارها را یادش بدهم. .بعد با یک داوطلب برای کارهای آرت‌توگدر مصاحبه حضوری کردم. بچه بدی نبود. یک آقای هندی‌بود که چهار سال است با خانمش اینجا زندگی می‌کند و گفت ما هردو مهندسیم و دستمان به دهنمان می رسد و حالا باید به جامعه خدمت کنیم و من دلم می‌خواهد با مردم بیشتری آشنا شوم. دمش گرم. بعد در حال رانندگی به سوی استدیوی ورزش با یک اینترن دیگر مصاحبه کردم که فعلا دارد در اروپا درس می‌خواند و قرار است تابستان بیاید اینجا پیش خانواده‌اش و می‌خواهد با ما اینترن کند- تلفنی مصاحبه کردم. بعد آمدم برکلی یک ساعت ورزش کردم. رسیدم خانه به پنجاه‌تا گلدان تشنه آب دادم. با دو تا سگ هیجان‌زده کمی بازی کردم. سالاد درست کردم و خوردم و وقتی بعدش میثم گفت علف می‌کشی گفتم بله. ساعت ده نشده و من کلی ایمیل جواب‌نداده دارم.

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای بسته هستند

من: اووف

اون: ها؟

من: بارش ناگهانی خاطرات!

اون: کدوم خاطرات؟

من: خاطرات بسیار تازه!

اون: اووف

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای بسته هستند

تنش شعر دائم است. چه کنم با این همه عطش؟

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای تنش شعر دائم است. چه کنم با این همه عطش؟ بسته هستند

متاسفانه به جایی رسیده‌ام که از نمی‌توانم از اتفاقات غیرکاری زندگی‌ام بنویسم. دیگر هرگز آنقدر شجاع نخوام بود که بتوانم واقعا بنویسم و حتی به غیر از چند تا از نزدیک ترین دوستانم حتی به بقیه هم نگویم که در زندگ غیر کاری ام چه اتفاقاتی در حال رخ دادن است و درست است که تقریبا همه زندگی‌ام کار شده است اما همان درصد خیلی خیلی کمی هم که کار نیست، خیلی جاهای خوب و هیجان انگیزی است که من نمی‌توانم در موردشان بنویسم یا اگر قبول کنیم که اینستاگرام ادامه وبلاگ نویسی است، عکسی ازشان بگذاریم. اینکه می‌گویم نمی توانم هم البته معنی اش این است که انتخاب می‌کنم که حرفشان را نزنم وگرنه کسی که جلوی آدم را نمی‌گیرد. و این احتمالا فرق الان با کله خری‌های ده سال قبل است. همه خودشان را سانسور می‌کنند. حتی اگر زر بزنند که نمی‌کنند. یک روزی، یک جایی همه ما خودمان را سانسور می‌کنیم. من حقیقت را میگویم اما همه حقیقت را نه. 

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای بسته هستند

این متن رو یه ماه پیش نوشتم الان دارم میذارمش اینجا!

دارم گزارش آخر سال را می‌نویسم. وضع بهتر شده است. خیلی بهتر. اولین جلسه بورد واقعی‌ام برگزار شد دو هفته قبل. حالا پنج تا آدم که خودشان علاقه داشتند و من چهارتایشان را تا همین سال قبل که چه عرض کنم یکی‌شان را تا همین اول نوامبر نمی‌شناختم. یک جلسه تشکیل شد و خودم هم باورم نمی‌شود که من به آنها گفتم هر تصمیمی که می‌خواهید بردارید اول در مقیاس خیلی کوچک امتحان کنید و انتظار موفقیت یک بچه یک ساله را داشته باشید. من خودم هیچ وقت با یک سازمانی به این کوچکی کار نکرده بودم که یاد بگیرم مناسباتش با یک جای جا افتاده خیلی فرق دارد. امسال تقریبا سی و هفت هزار دلار درآمد داشتیم. هنوز چهار هزارتایش را خودم دادم و هنو هم من و تیم حقوق نداریم. اما برای من مهم بود که یک اندازه پول برای برنامه های آینده داشته باشیم قبل از اینکه من شروع به پرداخت حقوق بکنم. الان به دوتا از بچه ها ماهی نزدیک به هزار دلار پرداخت می‌کنم و به چندتای دیگر هم هر از وقتی یک چک صد یا دویست دلاری میفرستم. برای کادوی کریسمس برای خودم و همه یک تیش شرت طراحی شده از لوگومای کادو ددادم و یک چک های پنجاه دلاری. خوشبختانه خودشان می‌دانند و فعلا تیم خوب کار می‌کند. مایلز ماه مارس درسش تمام می‌شود و بهش گفتم که اگر کار می‌خواهد باید برای خودش پول پیدا کند که استخدامش کنم. از من خوشبین‌تر است. واای که من چقدر بدبین شده ام. من نسبت به همه چیز و همه کس بدبینم. بگذریم.

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای این متن رو یه ماه پیش نوشتم الان دارم میذارمش اینجا! بسته هستند

عجالتا اینو ببنید تا یه وقتی من بیام بنویسم. داستان این چند وقت رو بگم.

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای بسته هستند

من اگر بفهمم کسی مشمول رای دادن در آمریکا هست و در انتخابات ماه آینده رای نمی‌دهد، با او قطع رابطه می‌کنم. به طور جدی.
من با یک طرفدار ترامپ دوست بودم (و تا وقتی که شروع به بولی کردن نکرده بود، همچنان خیلی هم با هم رفیق بودیم). یعنی طرفداری از ترامپ لزوما باعث نمی‌شود من سراغ کسی نروم، اما واقعا به سراغ کسی که در ماه آینده رای ندهد نمی‌روم. خیلی جدی.

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای بسته هستند

با چند انسان جوان مکالمه‌ای داشتیم در بحثی که بازگو کردنش جایز نیست. یکی جایی یکی شان با ادب و افتخار نگاهی به من کرد و گفت. هنوزم دود از کنده بلند می‌شه!

بله. فکر کنم یواش یواش به سن کندگی رسیدیم. باید بهش جواب می‌دادم که مرحبا جوون و دستی هم به پشتش می‌کشیدم.

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای بسته هستند

این جریان کریستن بلازی فورد و برت کونا، فقط از نظر کثافتی همه جریان نیست که اذیتم می‌کنه این روزها. تمام تراماهای سرکوب شده یادم میاد. چیزهایی که سال‌ها تصمیم گرفته بودم و به خوبی «فراموش» کرده بودم به خیال خودم.
فکر می‌کنم چرا ما در مورد این آزارها و تجاوزها حرف نمی‌زنیم. فکر کردم از چندتا داستان دردناک خودم، فقط یکی‌شان را یکبار اینجا نوشتم. اما فکر نمی‌کنم از بقیه حتی به نزدیک‌ترین عزیزانم هم چیزی گفته باشم.
فکر کردم دیدم از داستان‌های زندگی دوستان نزدیکم هم خبر ندارم. غیر از یکی دوتا. اما مسلما بیشتر است. ما داستان‌هایمان را نمی‌گویم.
برای اینکه خودمان یادمان برود. می‌خواهیم تمام شود حتی برای خاطر خودمان و بازگویی دوباره درد را به یاد آدم می‌آورد.
دوستم دیروز پشت تلفن بغضش ترکید وقتی داشتیم از این جریان حرف می‌زدیم. داستان خودش را در چند کلمه گفت. من بیشتر نپرسیدم. گفت سر تو چه آمده….من لال شدم. حتی الان هم دلم نمی‌خواد بر زبان بیاورمشان. گفتم حالا یک وقتی سر فرصت می‌گویم. سر فرصت.

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای بسته هستند

اینطور بگویم که از نظر مدت زمانی دورانی که در زندگی‌ام فقیر بودم، از دورانی که دغدغه مالی نداشتم بیشتر است. اما هیچ وقت در خرج کردن محافظه کار نبودم.
اما در این کار، آنقدر محافظه کار عمل می‌کنم گاهی که از خودم بدم می‌آید. از گدا بازی بدم می‌آید. بلد هم نیستم. تنها چیزی که می‌دانم این است که نباید خرج اضافه داشت. یعنی اصلا خرج داشت تا جایی که ممکن است. این خیلی اذیتم می‌کند.

منتشرشده در بلوط | دیدگاه‌ها برای بسته هستند