بایگانی نویسنده: لوا زند

اولین باران پاییزی ایوان کوچکمان -و همه شمع هایم- را غافلگیر کرد.

نوشتن از وطن ,برای من ,مستلزم بازگو کردن یکسری از درگیری های بزرگ و حل نشده زندگی ام است. هنوز برایش آماده نیستم. شرح وطن من با خیلی ها تفاوت دارد. به آنچه تا کنون اینجا نوشته ام و خواهم … ادامه‌ی خواندن→

پاییز سکرمنتو زیباست. با توجه به تمام عدم علاقه ای که به اینجا دارم نمی توانم در برابر زیبایی مسحور‌کننده اش در پاییز سر فرود نیاورم. این شهر به عنوان یکی از پردرخت ترین کلان شهر های این مملکت در … ادامه‌ی خواندن→

این روزها فرماندهان جنگی ارتش باید به کنگره و سنا و رسانه ها در مورد ادامه یا عدم حضور ارتش در عراق و ادامه جنگ و به قول خودشان این باتلاقی که بوجود آورده اند جواب بدهند. تقریبا با همه … ادامه‌ی خواندن→

اسکله سی و نهم. سن فرانسیسکو. پاییز دو هزار و شش

روجا و حسین یکی از بهترین کشف های این سالها بودند. (‌خانم مهندس جان! شما و آقای مهندس که البته جای خود دارید) یعنی یک زوج ناکلیشه ای من می گویم و شما یک ناکلیشه ای می خوانید. تجسم کنید … ادامه‌ی خواندن→

یعنی از آن وقت هاست. تلفنت را میگیری . از الف تا ی- ببخشید از ای تا زی -می روی. دریغ از یک اسم که بتوانی شماره اش را بگیری و حرف بزنی. همینطور الکی غم روی دلت سنگین تر … ادامه‌ی خواندن→

شعر لازم شده ام (این اصطلاح مال کی بود؟) به همان مقدار هم فیلم ,سکوت, جاده و رخوت لازم دارم. چیزی روی دلم سنگینی می کند. شاید تومور سنگینی باشد. تومور دل هم داریم؟

شمایی که همیشه قربان صدقه چشم های اندکی درشت ما می رفتید, هیچ خبر دارید که به خاطر همین اندازه نافرم قیمت عمل لیزرش دو هزار و پانصد دلار گرانتر می شود؟

سکوت هم حتی کم آورده است. هیچ نباید و گفت و تنها به نظاره این عشق نشست. لحظه را با کلمه آلودن خیانت است. بیکران را مگر می توان تعریف کرد و در واژه گنجاند؟ ازل اگر آغاز داشت که … ادامه‌ی خواندن→